Team Rocket Returns

Team Rocket is een verhaal geschreven door de Pokemon fan Rose / Jari. Dit verhaal bestaat uit maar liefst 30 hoofdstukken.

Inhoudsopgave:

Team Rocket Returns hoofdstuk 1
Team Rocket Returns hoofdstuk 2
Team Rocket Returns hoofdstuk 3
Team Rocket Returns hoofdstuk 4
Team Rocket Returns hoofdstuk 5
Team Rocket Returns hoofdstuk 6
Team Rocket Returns hoofdstuk 7
Team Rocket Returns hoofdstuk 8
Team Rocket Returns hoofdstuk 9
Team Rocket Returns hoofdstuk 10

Team Rocket Returns hoofdstuk 11
Team Rocket Returns hoofdstuk 12
Team Rocket Returns hoofdstuk 13
Team Rocket Returns hoofdstuk 14
Team Rocket Returns hoofdstuk 15
Team Rocket Returns hoofdstuk 16
Team Rocket Returns hoofdstuk 17
Team Rocket Returns hoofdstuk 18
Team Rocket Returns hoofdstuk 19
Team Rocket Returns hoofdstuk 20

Team Rocket Returns hoofdstuk 21
Team Rocket Returns hoofdstuk 22
Team Rocket Returns hoofdstuk 23
Team Rocket Returns hoofdstuk 24
Team Rocket Returns hoofdstuk 25
Team Rocket Returns hoofdstuk 26
Team Rocket Returns hoofdstuk 27
Team Rocket Returns hoofdstuk 28
Team Rocket Returns hoofdstuk 29
Team Rocket Returns hoofdstuk 30

Team Rocket Returns – Proloog

‘tzzzzt……tzzzzzzt…..tzzzzzt….. Acht uur dit is het nieuws vanuit Celadon City. Het lijkt een mooi dagje te worden maar er waait momenteel nog een gure wind. Verder zal…..’

Terwijl ik me omdraai zwaai ik mijn hand op mijn radiowekker zodat die zwijgt, ik draai me op mijn rug en open rustig mijn ogen. Kreunend ga ik op de rand van mijn bed zitten en wrijf door mijn haar. Nog half slapend wankel ik naar het raam en trek met een ruk de gordijnen open, de zon prikt in mijn ogen, enkele spearow vliegen voorbij. Ik ga aan mijn bureau zitten en kijk naar de foto die op de hoek staat. Het is een foto van mezelf, 10 jaar geleden, met mijn vader. ‘de dag dat je verdween’: zucht ik. Vandaag is een speciale dag, het is niet enkel precies 10 jaar geleden dat mijn vader verdween, het is eindelijk ook mijn 20e verjaardag. Ik buig me opzij en open de ladekast naast mijn bureau en haal er een oude, vergrijsde envelop uit, waar een afgetrokken logo op te zien is in de vorm van de letter R. Deze envelop is toch wel de belangrijkste reden dat ik blij ben eindelijk 20 te zijn. Ik neem het briefje dat naast de envelop ligt en staar ernaar. De tekst kan ik los uit het hoofd, ik heb het waarschijnlijk al duizenden keren gelezen, zeker.

Jari,
Als je deze brief leest, is het omdat ik er niet bij kan zijn. Hoe jammer ik dat ook vind.
Alles zal metertijd duidelijk worden,
Maar je mag deze envelop pas openen eenmaal je 20 bent, dat moet je me beloven.
Dan ben je oud genoeg om in mijn voetsporen te treden en mijn fouten goed te maken.
Tot weerziens,
Giovanni

Ik staar naar de envelop, wat me het meeste pijn doet is dat hij niet eens een blijk van liefde toont, niet eens een teken van genegenheid. Nergens eens een teken dat hij trots is dat ik zijn zoon ben…..
Ik ruk de envelop open en een sleuteltje valt op mijn bureau, waar het stuitert en op de grond tussen mijn voeten terechtkomt. Ik raap het op en zie een kleine R gegraveerd in het sleuteltje. Ik kan meteen raden waar deze sleutel voor dient.
Ik trek mijn ondergoed aan, haal een jeans en T-shirt uit de kast en trek deze aan. Ik open de voordeur en voel een zachte wind blazen door het vredige Viridian City. Zonder al te veel op te vallen wandel ik recht naar het grote , oude gebouw in de hoek van het dorp. De grote GYM – letters boven de deur zijn nog net leesbaar. Ik steek de sleutel in het slot en duw tegen de grote houten deur, die piepend en krakend openzwaait. Ik stap binnen in de grote centrale hal en hoor de wind gieren tussen spleetjes in het plafond. Ik sla de lichtschakelaar over, maar behalve een flikkerend lichtje in de linkerhoek naast me, gebeurt er niets. De gym-standbeelden zorgen voor enge schaduwen op de muren. Ik druk nog enkele keren op de schakelaar maar zelfs het flikkerende licht begeeft het.

Ik wandel door de hal, over de arena waar vroeger de gymgevechten doorgingen tot achterin het bureau van mijn vader. Deze kamer is al even leeg en donker, behalve een klein kluisje in de verste achterhoek, verstopt onder een lakentje dat bedekt is onder het stof. Ik steek mijn sleutel in het slot en hoor een klik, het deurtje zwaait geruisloos open.